Sukli

"Magkano?" ang tanong ko sa kaniya.

"Ser, kayo na ang bahala."

At eto na naman tayo. Kaya nga ayokong namimili sa palengke. Iwas akong makipagtawaran. Bakit kasi hindi na lang ipaskil ang presyo ng lahat ng paninda. Lantaran na. Para kung swak sa budget mo, sige. Kung hindi, eh di walk away ka na lang. Wala nang paligoy-ligoy. Isa na lang siyang simpleng transaksiyon.

"O heto," sabay abot ng pera. "Sa iyo na ang sukli."

Ngumiti ang loko, iniabot ang natirang panindang bulaklak, sabay karipas ng takbo palayo. Isinara ko ang pinto ng kotse, at chineck kung naka-lock na nga ito. Nilampasan ko ang mga guwapong nakatambay sa labas at ang kanilang mga motorsiklo, bago pumasok sa medyo tagong lagusan.

"Magkano?" ang tanong ko sa counter.

May isinagot siya. "Sa masahe yun. Sa ibang usapan sir, bahala na kayong dumiskarte."

At eto na naman tayo...

photo from here

Happy Ending?

The lights onstage are dim. The set empty. The judges' panel vacant. I am alone backstage. I look at the lighted mirror in front of me and strip everything off. The borrowed sequined dress. The coiffed hair extensions. The false eyelashes. The gaudy make up. My winning smile. Until all that stares back is me.

I look at the crumpled piece of paper, clasped tightly in my right hand. Callback after callback, and the role is finally mine. We still have to iron out the details, but it is finally happening. I am coming back. I search my eyes, naked under the glare of combined wattage. Am I happy? Is this really where I want to be?

Big and bright, that's how my eyes looked in the light. Unsure. Somewhat panicked. As I struggle to find a way back into the incoming traffic rush. It's funny I'm back in the same spot that I left almost a year ago. A year of finding myself, my true purpose, that elusive concept of fulfillment.

But as what all aging prostitutes will tell you, life goes on. Reponsibilities don't magically disappear. The bills pile up, and you go back to doing what you know best. As I wipe away the remaining red shadow on my lips, I try to hum a tune from my childhood. One that I was able to learn again during my one-year break.



Happiness is finding a pencil. 
Pizza with sausage. 
Telling the time. 
Happiness is learning to whistle. 
Tying your shoe 
For the very first time. 
Happiness is playing the drum 
In your own school band. 
And happiness is walking hand in hand. 
Happiness is two kinds of ice cream. 
Knowing a secret. 
Climbing a tree. 
Happiness is five different crayons. 
Catching a firefly. 
Setting him free. 
And happiness is being alone every now and then. 
And happiness is coming home again. 
Happiness is morning and evening, 
Daytime and nighttime too. 
For happiness is anyone and anything at all 
That's loved by you. 
Happiness is having a sister. 
Sharing a sandwich. 
Getting along. 
Happiness is singing together 
When day is through, 
And happiness is those who sing with you. 
Happiness is morning and evening, 
Daytime and nighttime too. 
For happiness is anyone and anything at all 
That's loved by you. 


photo from here

Self-Gratification (Sariling Sikap)

I could count the seconds between your sighs, the gaps between the grunts. Well-measured, timed perfectly, so as to avoid notice. I could almost hear you counting under your breath as you grind your hips clockwise against mine. And then counter-clockwise as you start over.

As I draw near, you whisper words a bit louder. Somewhat faster. A little more urgently. But the tone is off-key. Definitely flat. They sound like words to a song. No, not beautiful lyrically. More like learned by rote. Four aahs followed by two oohs then a yes! Now repeat the first stanza.

I hold you tighter, afraid that I have lost you. I whisper my love, as I taste that familiar earlobe. You smile. Say the words I want to hear. But your eyes remain vacant, staring at an invisible metronome at the ceiling. Then everything stops. I lay beside you, spent. As you rush to the bathroom to clean yourself.

photo from here

Basa

May butas ang bubong, ngunit huli na ang lahat. Walang tigil ang buhos ng ulan sa labas. At nagsimula nang pumatak ang tubig sa gitna ng sahig. Kumuha siya ng tabo upang sahurin ang tumatagas mula sa itaas. Tak! Tak! Tak! Tunog ng kanyang pagbagsak, sabay sa pagpatak ng bawat segundo sa orasan.

Mahimbing ang mga bata at ang ibang kasambahay. Ngunit di siya makatulog. Malamig ang panahon, pero mula noong isang taon, hindi na niya nakuhang antukin pa sa hele ng ulan. Hindi siya nagsasalita. Parang may hinihintay. May kinatatakutan. Unti-unting napuno ang tabo, hanggang sa ito ay umapaw.

"Sandali, ibubuhos ko lang ang naipong tubig sa lababo."

Sinundan ko ng tingin ang umapaw na tubig. Dumausdos ito sa gilid ng tabo at dahan-dahang gumapang. Pilit tumatakas palabas. Hanggang sa mapansin ko ang mas mabilis na pagdaloy mula sa ilalim ng pinto. Nagmamadali. Mabilis na tinawid ang buong lawak ng sahig. Hanggang ang dalawa ay nagpang-abot.

"Huwag na. Gisingin na natin sila."


photo from here

Ang Bisita

Matingkad pa rin ang amoy ng bawang sa aking mga daliri. Ang dami ko kasing tinadtad kahapon dahil sa natoka sa aking garlic prawns para sa maliit na handaan sa bahay ng aking pinsan. Pagkadating sa kanila, dumiretso ako sa kusina para ilapag ang mga sugpo at ibang sangkap na aking lulutuin.

Nadaanan ko ang mga batang naglalaro sa sala, kasama ang isang binatang ngayon ko lang nakita. Tinanong ko ang aking pinsan kung sino ito. Anak daw ng kaniyang katulong. Makikituloy sa kanila habang naghahanap ng trabaho. Likas na maawain si insan. Manang-mana talaga sa aking nanay.

Habang nagluluto, di ko mapigilan ang magsalita. Kilala ba niya ito. Alam ba niya kung mabuti itong tao. Di dapat iniiwan ang mga bata dito. Wala silang kalaban-laban. Baka hindi rin magsumbong ang mga ito kapag ginawan ng masama. Natigilan ako nang mapansin kong napakalakas na pala ng boses ko.

Tahimik lang akong pinagmasdan ng aking pinsan. Hinango ko ang mga luto nang sugpo mula sa palayok at naghugas ng kamay sa lababo. Pero kahit anong kuskos ng sabon ang gawin ko, kahit gaano karaming tubig ang ipangbanlaw ko rito, talagang malakas pa rin ang kapit ng amoy ng kahapon.

photo from here

Blind Date

Dahil sa kabubuyo ng aking mga kaibigan, pumayag na rin akong makipagkita sa kaniya. May kapirasong excitement, kaunting kaba. Hindi tuloy naging mahimbing ang aking pagtulog. Sa mismong araw, nagbihis ako ng kaunti, para naman magmukhang guwapo at kaakit-akit.

Ok naman ang aming pagkikita. Masaya siyang kausap. Palagay ang loob namin sa isa't isa. At sa basa ko sa kaniyang mga kilos, mukha namang gusto rin niya ako. Sa tingin ko, smart and witty naman ako ng gabing iyon. Sana nga lang, ganun din ang nakita niya.

Ako ang nagsabi sa mga nag-reto kong kaibigan na no expectations. Pero eto ako. Ilang araw na. Naghihintay pa rin ng tawag niya. Tuloy, ang dami kong tanong sa sarili. Baka naman masyado akong maagang naging kumportable. O di kaya'y mali lang ang aking basa sa kaniyang mga baraha.

Hay letseng job interview yan! Makataya na nga ng Lotto sa kabilang kanto.

photo from here

Uncut

Affected ako. Iba kasi pag napansin mo ang iyong unang uban, o kung medyo umurong na ang iyong hairline. With these physical changes, you can come across a little wiser, more distinguished. Pero ang biglaang untamed growth ng iyong kilay, iisa lang ang ibig sabihin. Matanda ka na.

Hindi ko alam ang gagawin. Pag ginupit ko ba o binunot ang strays, lalo itong hahaba at kakapal? Summer pa naman dito. Ayokong umahon sa swimming pool na may kailangang hawiin from my face apart from my bangs! Hindi ko rin kayang i-brush up lagi at magkunwaring ganun kababa ang aking hairline.

Kinatok ng asawa ko ang pinto ng banyo. "Sandali lang!" kako. Bahala na kung isipin niyang nagme-Mary Palmer ako sa loob. I had to check thoroughly. Wala pa namang gray sa aking balbas at bigote. Ok, wala rin sa kili-kili at dun sa ibaba. Biglang bumukas ang pinto habang mukha kong kinukutuhan dun ang sarili ko.

"You ok? Ano'ng ginagawa mo?" tanong niya sa akin. Wala na akong choice kundi i-explain sa kanya ang aking kababawan. Tulad ng inaasahan, natawa lang siya. Kumuha siya ng suklay at maliit na gunting sa drawer and with a snip, ginupit ang aking problema.

Tinapik-tapik niya ang aking pisngi, habang pinagmamasdan ko ang aking sarili sa salamin. Napangiti ako sa kaniya. "O bukas kulot at pedicure naman ha."

photo from here