Labo Ba

Pumasa naman ako sa subject na Physics noon, kaya alam kong may kaayusan ang mga bagay sa mundo. Na kapag inihagis ko pataas ang hawak kong bagay, babagsak din ito pabalik sa lupa.

Ewan kung weird lang ako, pero iba dito ang pananaw ko. Sa akin, kapag may ibinato ka pataas, di talaga ito natitinag mula sa kaniyang kinalalagyan. Ikaw at pati na ang buong mundo ang siyang nalalaglag pababa.

Labo ba? Sige eto pa isa.

Kapag ang tangan mong bagay ay iyong binitiwan at bumagsak, Ang totoo niyan ay ito ang kumalas sa iyo. At imbis na ito ay malaglag, ang mundo ang siyang umangat hanggang lumapat ang sahig dito.

Weird ba? Iba rin kasi ang sitwasyon ko nung dating pinag-isipan ko ito.

Noon ay pilit kong sinasabi sa aking sarili na hindi ako ang ibinato't itinapon, kundi siya ang nalaglag. Na hindi ako ang binitawan, kundi ako ang kumalas. Na ang mundo ko'y umaaangat na, kaya ako nasubsob. Dahil kailangan ko noong maniwala na may kaayusan pa rin ang aking mundo.

photo from tumblr.com

Quits

Nangako siya sa akin. At ako sa kaniya. Na pareho na naming ititigil ang aming nakasanayang bisyo. Nag-imbak pa kami ng Nicotinell (nicotine patch) at Champix (anti-smoking pills) para makatulong sa pag-iwas dito. Alam naming napakahirap, pero sabay naming kakayananin ito.

Matapos ang panandaliang pagkabugnot ay ok na kami. Di na rin limitado ang aming mga date sa lugar na pwedeng manigarilyo. Napakasarap din ng pakiramdam, na ang isa't isa'y inyong inaalagaan. Pinapaalalahanan. Nagtutulungang maging tapat sa mga salitang binitiwan.

Ngunit maraming tukso. At ako'y kumapit sa aming mga pangako. Ang akala ko'y ganun din siya. Hanggang minsang tumulong akong maglinis ng sasakyan niyang nakaparada. Inabot at binuksan ko ang kanyang palad. Sabay bitaw. Sa nakita kong lighter ng Sogo. Pati na rin sa lahat ng kanyang ipinangako.

photo from here

FuBu

Nasubukan mo na bang hubarin ang iyong tunay na nararamdaman. At magtago na lamang sa likod ng inyong kalibugan. Isilid ang pinapangarap na pagsasama sa ilalim ng kama. At di ipahalata ang iyong panlalambot, sa kabila ng pisikal na pagtigas.

Ang makuntentong may munting tahanan. Orasan nga lang ang rentahan. Magsalo sa pansit nilang malasa, pero di maiyabang sa FB ang sandaling pagkikita. Igapos ang iyong sarili sa mga salitang kaniyang binitawan. Na nauulit lamang sa rurok ng kaligayahan.

Nakahigang pinagmamasdan ang inyong aninag sa salamin. Matiyaga ka pa ring naghihintay sa dilim. At kahit alam mo na ang karugtong. Ngingiti ka pa rin sa kanyang pagbangon. Sa mga katagang "next time uli, bud" ka niya lilisanin. Tulad ng inaasahan, sa kanya'y f buddy ka pa rin.

photo from here

Self-Gratification (Sariling Sikap)

I could count the seconds between your sighs, the gaps between the grunts. Well-measured, timed perfectly, so as to avoid notice. I could almost hear you counting under your breath as you grind your hips clockwise against mine. And then counter-clockwise as you start over.

As I draw near, you whisper words a bit louder. Somewhat faster. A little more urgently. But the tone is off-key. Definitely flat. They sound like words to a song. No, not beautiful lyrically. More like learned by rote. Four aahs followed by two oohs then a yes! Now repeat the first stanza.

I hold you tighter, afraid that I have lost you. I whisper my love, as I taste that familiar earlobe. You smile. Say the words I want to hear. But your eyes remain vacant, staring at an invisible metronome at the ceiling. Then everything stops. I lay beside you, spent. As you rush to the bathroom to clean yourself.

photo from here

Ships In The Night

He looked out the window, at the strip of silver which cut through the city and snaked out to the sea. The sky's reflection in the water was only broken by the floating patches of green and the froth trailing a ferry headed upriver.

It's beautiful when the water mirrors the sun at this hour, I thought to myself. I finished my drink, walked to the kitchen and threw the bottle in the bin. I tied the mouth of the plastic bag and carried the load out to the garbage chute.

He pulled the metal handle and shoved the trash bag down the chute. He waited until the sounds of its passage through the building's pipes stopped before heading back to the unit.

I locked the door behind me and went to the bedroom. I tried to catch up on my reading but could not concentrate.  I slid the window open and lit a cigarette. Staring at the skyline, I wondered if he was out there at all.

He stayed in the dark, watching.  One by one, the lights went up in the buildings across the river. Where are you, he mouthed silently. Our paths should have crossed by now. Feeling defeated, he went to the bathroom to get ready.

I buttoned my shirt, while waiting for the elevator. I need to get out of here, I thought to myself, as my neighbor started belting out Manilow's "Ships". "We're still here. It's just that we're out of sight. Like those ships that pass in the night..."

He pressed on the elevator button impatiently and hurriedly entered the cabin when the doors finally opened. He jumped after belatedly noticing the other passenger but quickly recovered and muttered a greeting. "Uhm, hello."

"Hello," I replied to the stranger. We secretly stared at each other's reflection in the polished metal doors, as a cold feminine voice called out each parallell universe bridged by this vertical path.  

5...

4...

3...

2...

"John."

"Sean." Names blurted at the same time.

G.

photo credit: flickr - job sun

My Sandwich Guy

This summary is not available. Please click here to view the post.

Binusog

(Dahil maraming iniisip, marami ring nagbabalik na alaala mula sa nakaraan.)

Malamig ang tubig na dumadausdos sa aking katawan, ngunit di nito mapawi ang init na aking nararamdaman. Mula sa kabilang panig ng nakapagitang salamin, pinagmasdan ko ang kanyang aninag na naghihintay, nakatutok sa TV habang nakaupo sa kama.

Pagkatuyo ng sarili sa di na kaputiang twalya, tinawid ko nang nakayapak ang madilim na kwarto. Sa bawat hakbang, kumapit ang dumi ng sahig sa aking hubad na mga paa.  Tumabi ako sa kaniya at binasa ang nakatatak na pangalan sa nagninisnis nang kobre kama.

Tahimik naming sinimulan ang dahilan ng aming pagparito. Pinagmasdan ko kaming dalawa. Na nasa ulunan ng kama. Sa gilid nito. Sa kisame. Nagmamadali. Hanggang sa ako ay malito kung sino ang sino, at nangibabaw ang singaw ng init sa lamig ng aircon.

May natitira pang oras, pero nagbihis na siya at nagpaalam. Nagsindi ako ng sigarilyo, ngunit di napawi ang natitirang gutom. Umorder ako, at saglit lang at ito'y naubos. Pinagmasdan ko ang magulong kama, ang nasimot na pagkain, ang upos ng sigarilyo.

Parang may kulang pa rin.

photo credit: roblang.photoshelter.com

Halik

This summary is not available. Please click here to view the post.

Paghihiganti

We were raised to forgive those who have done us wrong. So when Jeff left me for Noli (click link for story), I tried to forge a friendship with both of them. But it's hard to remain gracious, particularly when the pain is still there. The bile slowly creeps its way up, and all you can think about is the sweet taste of revenge to rid yourself of all the bitterness.

We were having lunch at Robinson's, where Jeff was meeting a client to visit a housing project in Laguna. He suggested for Noli to keep me company, and we'd meet up with him later in the afternoon. After Jeff left, I told Noli that I was tired, wanted to catch a quick nap at home, but he was welcome to hang out, if he wanted.

A few minutes later, I was in bed in my boxers. I told Noli that he was free to join me if he was tired and closed my eyes. I felt the cushion give way as he slowly crawled in from the other side. I had both hands behind my head, chest and biceps still tense from the previous day's workout, legs slightly apart. They were an eternity apart, but the sounds of compressed bed springs came closer until his breath was upon me.

"Pu! Tang! Ih! Nah! Niyo!" I screamed over and over in my head. One syllable for each thrust. I never cry during sex, but that time, I was overcome with emotion. Then his phone rang. Nobody stopped to pick it up. Then mine rang. A few more rings and we were done. "Sunduin na natin siya," I told Noli, avoiding his eyes. We quietly dressed and went back for Jeff.

Jeff's hands were clenched. He was trembling. No words were spoken, but he knew. It wasn't the tears, but what I read in his eyes that crushed me. The pain he felt wasn't only for Noli and him. It was also for letting me go before, for giving me up.

I ran away from both of them, and locked myself in one of the rest room cubicles. Bile and pieces of chicken and rice were climbing up my throat. I vomited into the toilet bowl, and I retched some more, until I had nothing left inside. Except for that empty, hollow feeling that you get after having your fill of revenge.

(P.S. Jeff and I have since forgiven each other, and we remain friends. Jeff and Noli have decided to go separate ways after a year together. I have not seen Noli since the incident.)

photo credit : iamkoream.com
    

Bata At Sariwa

Masarap makipaglaro sa mga mas bata. Siyempre yung mga nasa tamang edad na ha.

Titingalain ka. Sa iyong bihis at pananalita. Sa pagdadala mo ng iyong sarili. Sa narating mo sa buhay.

Minsan nga lang di pa magaling. Baka di ka mag-enjoy kaagad. Pero bibo yang mga yan. Madali lang turuan. Eager to please pa.

Medyo ingat ka lang. Madalas kasi, hindi pa nila napagbubukod ang libog sa pag-ibig. Nakikipaglaro ka lang, biglang ang higpit na ng kapit. Nakakasakal.

Pero dahil din naman diyan, andali nilang paglaruan. Pag ramdam mo na kahit katiting na kapit, subukan mo. Pag matigas ang ulo, sabihin mong ayaw mo nang makipaglaro. Naku! Lalong maghihigpit ang kapit niyan. And your wish is his command.

Kadalasan ilang taon ang agwat namin? Sampu, walo, naku nasa iyo na yan. Basta ang alalahanin mo, basta bata, madaling paikutin.

Heto nga tingnan mo. Nauto na naman ako.

photo credit : asianbite.com
    

Sa Isang Tingin

Lumingon siya sa akin, at ako sa kaniya. Isang tingin lang, basa na agad namin ang nasa isip ng isa. Gimik mamaya. Inuman.

Kasamahan ko siya sa dating trabaho. Una kong pinasukan, ikailan na niya. Matalik kaming magkaibigan noon. Mabait siya. Masaya kasama. Di mo kami mapaghiwalay. Para kaming mag-kuya.

Nakipag-inuman kami sa bahay ng isang kaibigan. Isa siya sa mga nalasing. Inaya ng may-ari na matulog na lang sa bahay ang mga may tama para iwas sa aksidente. Nagpasama siyang maiwan. Nagpaunlak ako.

Dalawa kami sa isang kwarto, nakahiga sa isang kama. Umiiyak siya.

"Bakit?" kako. "Anong nangyari?" Idinantay ko ang kaniyang mukha sa aking dibdib upang siya'y patahanin.

"Sorry..." ang tangi niyang isinagot. "Sorry... Sorry..."

Mapusok niyang hinalikan ang aking dibdib. Pababa. Habang umiiyak at binabanggit nang paulit-ulit ang parehong mga kataga.

Kumapit ako sa kaniya. Sa aming pagkakaibigang mabilis na kumakawala. Ayokong may magbago, ayoko siyang mawala. Sa aking takot, ako'y pumikit... at nagpaubaya.

Nakahiga kami at parehong nakatingala sa kisame. Parehong nakikiramdam. Siya ang bumasag sa katahimikan.

"Sean, sorry... Sorry talaga... Magkaibigan pa rin tayo ha..."

Lumingon siya sa akin, at ako sa kaniya. At doon ako humagulgol. Dahil iba na ang aking basa sa kaniyang mga mata.

photo credit : steelcloset.com