Magaling Ka Ba?

Habang hinihintay ko ang aking inorder sa bar, narinig kong bumulong ang aking katabi sa kanyang kasama. Magaling daw siya sa kama. Napalingon ako. Makalaglag-panty nga naman ang lokong foreigner. Bonus pa ang french accent. Pero kung ikaw yung nasabihan, maniniwala ka ba?

May tao kasing ini-equate ang husay sa sex sa partikular niyang katangian. Gwapong mukha, bortang katawan, laki ng kasangkapan, dami ng posisyong nalalaman. Pero minsan, kahit nasa gitna na kayo ng kapusukan ng isang Adonis, eh gusto mong itaas na lang ulit ang panty mong nalaglag.

May mga tao kasing sablay. Sexy nga pero bobo sa anatomy sa dilim. Kung ako sana'y aso at walo ang utong ko, eh baka nga naman may mahanap na siyang isa. Baliktad naman ang iba. Ang unang masunggaban, di na titigilan. Gigil to death hanggang dugo na ang matikman.

Meron ding may sinusunod na manual. May sequence ang steps, may bilang din kung ilang kalikot at kadyot. Para lang kayong may ina-assemble na DIY na mesa. May iba namang ang daming posisyong gustong i-cover. Bakit, may quota? At kung maka-emote sa salamin, akala mo may kamera.

Sa mga nakasiping mo, ilan ang napakulot ang daliri mo sa paa? Kailan ka huling naloka? Yung bang ayaw mo siyang tumigil pero itinutulak mo rin siyang palayo dahil ang sarap ay di mo na kaya? At hindi lang dahil sa pagputok ng bulkan ha.

Eh ikaw, sa tingin mo ba'y magaling ka sa kama?

photo from here

Tall, Dark and Handsome

"Good morning!" masiglang bati niya sa akin, na sinuklian ko rin ng napakatamis na ngiti. Guwapo, matangkad, medyo kayumanggi, clean cut, at maayos siyang manamit. Unang beses naming magkita at mukhang kapwa kami natakam agad sa isa't isa.

May breeding pa ang mokong. Una akong pinaupo. In-offer din akong kumain. Siya pa ang nagbuhos ng alak para sa akin. Haaaayy! Weakness ko pa man din ang mga gentleman. Bakit kamo? Kadalasan kasi, sila ang mas masipag mang-romansa sa kama. Try mo.

Lalong nalaglag ang panty ko sa pagka-thoughtful niya. May dala para sa akin na pabango at kung anu-anong pasalubong. Nakakahiya! At dahil ayaw kong magmukhang materialistic, "No, thank you" na lang ang isinagot ko nang inalok niya sa akin ang mga ito. Di naman bulsa niya ang habol ko 'no. Zipper lang.

Dalawang oras kaming magkasama. Parang short time lang sa Sogo. At kahit na ayaw ko pa sana siyang iwan ay kailangan ko nang umuwi. "Thanks ha," pasasalamat ko sa kaniya. Halos matunaw ako sa kaniyang ngiti bago siya nagsalita. "Hope to see you again, sir. Thank you for flying Philippine Airlines."

photo from here

Pantasya

Madaling araw. Nagising ako sa tunog ng aking celphone. Masamang balita. Kailangan kong umuwi. Bumili ng ticket. Mag-impake. Magmadali. Bakit nga ba kailangang magmadali kung wala ka nang hinahabol. Na kahit anong gawin mo, wala ka nang aabutan. Hindi ka na makakapagpaalam.

Ayoko na munang isipin.

Di na ako dinalaw ng antok. Naligo ako at nagbukas ng bagong pakete ng panloob. Isinuot ko ang puting YC bikini. Nagdalawang isip kung pati na ang sando. Kinuha ko ang macbook ng aking asawa at ipinatong sa harap ng TV. Kaunting adjustment at nakita ko ang kabuuan ng aking sarili sa screen. Nice.

Play. At pumailanlang ang napili kong kanta.

Record.

Umupo ako sa puti naming sofa. Maganda ang lumabas na contrast sa bagong tanned kong kutis. Kaunting stretching habang nakatingin sa bintana. Dahan-dahang paglingon sa camera. Kamay sa leeg. Piling daliri sa mukha. Higitin pababa ang garter. Ipihit ang katawan at dumapa sa sofa. Lingon ulit. Dagdagan ng pagnanasa. Gapang, gumapang palapit sa camera.

Parang ganito lang.



Pansamantala akong nawala sa sarili at sa aking pantasya. Natuwa at natawa sa aking pagpapakatanga. Butil-butil na ang pawis sa aking noo, pero sige pa rin sa kaadikang ginagawa. Hanggang ang mga ito'y isa-isang pumatak at dumaloy sa aking basang-basa na palang mukha.

Stop.

photo from here

Uncut

Affected ako. Iba kasi pag napansin mo ang iyong unang uban, o kung medyo umurong na ang iyong hairline. With these physical changes, you can come across a little wiser, more distinguished. Pero ang biglaang untamed growth ng iyong kilay, iisa lang ang ibig sabihin. Matanda ka na.

Hindi ko alam ang gagawin. Pag ginupit ko ba o binunot ang strays, lalo itong hahaba at kakapal? Summer pa naman dito. Ayokong umahon sa swimming pool na may kailangang hawiin from my face apart from my bangs! Hindi ko rin kayang i-brush up lagi at magkunwaring ganun kababa ang aking hairline.

Kinatok ng asawa ko ang pinto ng banyo. "Sandali lang!" kako. Bahala na kung isipin niyang nagme-Mary Palmer ako sa loob. I had to check thoroughly. Wala pa namang gray sa aking balbas at bigote. Ok, wala rin sa kili-kili at dun sa ibaba. Biglang bumukas ang pinto habang mukha kong kinukutuhan dun ang sarili ko.

"You ok? Ano'ng ginagawa mo?" tanong niya sa akin. Wala na akong choice kundi i-explain sa kanya ang aking kababawan. Tulad ng inaasahan, natawa lang siya. Kumuha siya ng suklay at maliit na gunting sa drawer and with a snip, ginupit ang aking problema.

Tinapik-tapik niya ang aking pisngi, habang pinagmamasdan ko ang aking sarili sa salamin. Napangiti ako sa kaniya. "O bukas kulot at pedicure naman ha."

photo from here

They Like It Doggy

I don't get it. More of my hetero friends have gotten hitched but don't want to have children. Well, this I understand, particularly if you're the type who doesn't want parental responsibilities. But then most of them have adopted dogs. And not just one, but an entire pack. Fine, I'm exaggerating, I meant two or three.

Don't get me wrong. I love dogs. But not to the point where you dress them up in cutesy little outfits. Or hire a nanny. Set up a 24/7 nanny cam. Import stuff for their dietary requirements. Grooming bills more extravagant than mine. Vet visits as frequent as post-natal care. And dominate conversations with Lassie's antics.

Uhm, why not just have children in the first place? Maybe if you eat enough balot while you're pregnant, they'll come out equally as balbon don't you think? I'm a dog lover, but for that kind of effort, I'll consider having children. But I don't have pekpek. Minsan nga lang, may maaamoy kang slight na malansa.

photo from here

Ships In The Night

He looked out the window, at the strip of silver which cut through the city and snaked out to the sea. The sky's reflection in the water was only broken by the floating patches of green and the froth trailing a ferry headed upriver.

It's beautiful when the water mirrors the sun at this hour, I thought to myself. I finished my drink, walked to the kitchen and threw the bottle in the bin. I tied the mouth of the plastic bag and carried the load out to the garbage chute.

He pulled the metal handle and shoved the trash bag down the chute. He waited until the sounds of its passage through the building's pipes stopped before heading back to the unit.

I locked the door behind me and went to the bedroom. I tried to catch up on my reading but could not concentrate.  I slid the window open and lit a cigarette. Staring at the skyline, I wondered if he was out there at all.

He stayed in the dark, watching.  One by one, the lights went up in the buildings across the river. Where are you, he mouthed silently. Our paths should have crossed by now. Feeling defeated, he went to the bathroom to get ready.

I buttoned my shirt, while waiting for the elevator. I need to get out of here, I thought to myself, as my neighbor started belting out Manilow's "Ships". "We're still here. It's just that we're out of sight. Like those ships that pass in the night..."

He pressed on the elevator button impatiently and hurriedly entered the cabin when the doors finally opened. He jumped after belatedly noticing the other passenger but quickly recovered and muttered a greeting. "Uhm, hello."

"Hello," I replied to the stranger. We secretly stared at each other's reflection in the polished metal doors, as a cold feminine voice called out each parallell universe bridged by this vertical path.  

5...

4...

3...

2...

"John."

"Sean." Names blurted at the same time.

G.

photo credit: flickr - job sun

Magkano

Para sa akin, lahat ng bagay ay may halaga. At ang bawat halaga ay may katapat ding presyo. Hindi lang ang mga tradisyonal na nabibiling mga bagay, kundi pati ang mga pinahahalagan ng bawat isa sa atin. Ang ating mga pinakaiingatan, pisikal man o hindi.

Sa EDSA lang, marami kang madadaanang karatula ng mga inalalakong bagay. Bagong katawan, kagandahan, pagkabata. Makinig ka ng balita't nariyan ang hustisya, dangal, tiwala. Depende sa iyong hinahanap, marami ring lugar ang pwedeng puntahan upang bumili ng aliw, kaligayan, at kung minsan, pag-ibig.

Minsan ka na sigurong natanong nang pabiro kung magkano ang ibabayad sa iyo para gawin ang isang bagay na hindi mo gusto. Halikan yung pangit sa kanto, siyotain ang ayaw mo, magpatira. Pag mahirap, mataas ang ipipresyo. Minsan hindi pera ang katapat, tulad ng pag-ako ng karamdaman ng taong mahal mo.

Pero nagulat pa rin ako nang iyong ipagkanulo ang ating pagkakaibigan, ang ating pagiging magkapatid. Ilang beses ko mang timbanging. Ulit-ulitin ko mang kiluhin. Kailanma'y hindi ko inakalang sampu-singko lang pala ang tingin mo sa atin.

At naghahanap ka pa ng sukli.

photo from here

Wishful Thinking

Mahirap magtago ng sarili at ng relasyon. Minsan hindi pwedeng magsama, dahil baka may makakita. Hindi naman ako kerida, at ganun din siya. Minsan, sa pag-iisa, wala ka na lang magawa kundi ang magsulat. Na sana...

I want to set fire to the oceans. And they will cease to keep us apart.

To unfurl a map of the world and fold it. Until you are close enough to touch.

And heat time inside a furnace. Until we can bend it to our will.

Perhaps shape it into a circle. Whole, perfect, unending.

To prove no numbers are prime. For nothing deserves solitude.

Write of William's star-crossed lovers. Awakened before they fled.

That star we both wished on. Is but residual light from what is long gone.

But a collapsed sun gains power. And remembers its promise.

To take the sky and pour it in a jar. For me to give to you.

Wake beside you at first light. And wonder at the colors of each sunset.

Twilight descends. I poke holes at its dark fabric.

We at the far side of the moon await. The light to shine on its face.

photo from here

Romeo and Julio

May sasabihin ako sa iyo, Sean. Malapit na ang Valentine's, at mukhang aabot ako. Sobra kaming compatible. Iisa ang aming mga hilig. Pareho rin ang aming mga paboritong pelikula at kanta, pati na mga nabasang libro. Naku buti na lang dinagdagan ko yung mga nakalista sa profile ko. Kinopya ko lang sa FB mo.

At sobrang gwapo pa niya! Carbon copy ni Dennis Trillo, pati na yung amerikanang suot niya sa pelikulang Rosario. At sabi niya, cute din daw ako. Buti na lang si Hideo Muraoka yung in-upload kong profile pic. Napansin din tuloy niya yung abs ko.

Hay, isa pang gusto ko sa kaniya, yung ngiti niya. Nakakatunaw kasi. Tuwing may sinasabi siya sa akin, laging may kasamang matamis na ngiti. Demo ko, ganito lang *;-)*. Dali, tingnan mo sa comment niya sa post ko.

Di lang yung smile. Sweet talaga siyang tao. Pagkagising ko pa lang, may bati na yan. Ganoon din bago matulog. At napaka-gentleman niyang manligaw. Lagi siyang dumadaan sa bahay. Eto, pakita ko sa yo sa chatbox ko.

Actually, may nangyari na sa amin. Napansin kasi niyang malungkot ako noon. Niyakap niya ako nang mahigpit, tapos hinalikan. Hinding hindi ko ito makakalimutan, February 11, 2011 11:59 PM.  Siyempre nag-type din ako ng *hugs* at "mwah back at you!"

Kailan kami magkikita? Nagkakayayaan na nga ang grupo ng EB eh. Pero kami, hindi ko pa alam. Malapit na ang Valentine's, pero ayoko munang masira ang aming ilusyong blog-ibig.

photo credit :  corbisimages.com
    

Taena

Magpatawad, lalo na kung kamag-anak. Yan ang itinuro sa akin. Pero ang hirap. Di ako makatulog. Laging sumasagi sa utak ko ang kasalanan niya sa akin. Pilit ko mang iwaglit ang galit sa isip ko, talagang malalim ang pagkakabaon ng kaniyang mga kuko.

Isa, dalawa, tatlo, hinga ng malalim. Relaaaksss... Ayaw pa rin. Itinulak ko siya palayo mula sa aking ulo, pero bumara naman sa aking lalamunan, hanggang sa di ako makahinga. Inom ng kaunting tubig para mahimasmasan at maitulak ito pababa.

Pero doon naman kumapit sa aking puso. Mas masakit. Para akong aatakihin. Naiyak na rin ako ng kaunti sa galit. Medyo nakatulong ito, dahil lumuwang ang kanyang kapit. Hindi na sa puso, pero nandiyan pa rin.

Bumaba na ng tiyan. Para akong sinikmuraan. Namilipit ako sa sakit. Sinubukan ko siyang itulak palabas ng aking sistema. Harumph! Ire! Para akong mapupunit, pero siguro malaki siyang galit o talagang malalim ang kapit. Nang ito'y sumilip, maga na ang aking mga almoranas. Ito'y humulagpos at tumilapon sa duguang tubig ng inidoro. Sa wakas!

Pinindot ko ang flush at bumuhos ang tubig. Kulang na lang ay bahain ang kasilyas, pero andiyan pa rin siya. Maya't maya'y lumulutang. Nanunuya.

Taena!

Heto ako't muling umupo. Baka mas makatulong ang pagsulat ko dito.

(Pasensya na at graphic. Biglaan at walang kwentang kasulatan para lang maibsan ang nararamdaman.)

photo credit : flickr - down town studios

      

Chinese New Year Buffet

Happy Chinese New Year sa inyong lahat. I wish everyone a healthy, happy and prosperous Year of the Rabbit.

Xin Nian Kuai Le!
Sin Ni Khòai Lok!
Kung Hei Fat Choi!
Kiong Hee Huat Tsai!
Gong Xi Fa Cai!

Eto ang handa nila sa isang resto sa Beijing. Smorgasbord ng mga t*ti.

Appetizer pa lang yan. Gusto mo makisalo?
      
photo credit : tokyohive.com
     

"Girl", "Boy", Bakla, Tomboy

Ang mga taong tulad ko, minsan ay naghahangad ng simpleng buhay. Yung hindi komplikado at katulad nang sa nakararami. Mag-asawa. Magkaanak. Magtaguyod ng sariling pamilya. Lalo na pag may kamag-anak na nangungulit kung bakit wala pa akong asawa. I-post ba naman sa Facebook account ko?

Ayokong makasagasa ng iba, kaya't mahirap isipin ang pag-aasawa. Pero teka. Meron din sigurong mga babae na nasa aking sitwasyon. Adik na kung adik, pero pwede bang magpakasal ang isang bakla sa isang tibo? Siyempre may mga katanungan na sumagi agad sa isip ko. Kakayanin kaya namin ang mga bagay na ito:

1. Baka pareho kaming top.

2. Walang perlas ang aking talaba. Baka ma-frustrate siya sa kanyang pagsisid.

3. Hindi ako size queen pero naman, mabusog kaya ako sa mani? Pero ok lang naman sa akin na wala siyang maihain na itlog sa agahan, tanghalian o hapunan. Di ko naman bet ang log.

4. Fingerrr??? Akala ko pa naman gumradweyt na ako sa pagta-thumbsuck.

5. Kailangan ko siyang pakinggan, lalo na pag sinabi niyang, "Mali. Hindi diyan!" Paano nga naman kami makakabuo kung sa maling bangko pa rin ako nagdedeposito.

Naputol ang aking pag-iisip dahil biglang nag-comment yung anak ng tiyahin kong nag-post sa aking Facebook. "Ma ano ka ba with your personal questions! Dapat di na kita tinuruang mag-Facebook." Salamat naman at hindi ko na kailangang sumagot. Pinalitan ko na lang ang aking status. It's complicated.

photo credit : gestalta.com