Matingkad pa rin ang amoy ng bawang sa aking mga daliri. Ang dami ko kasing tinadtad kahapon dahil sa natoka sa aking garlic prawns para sa maliit na handaan sa bahay ng aking pinsan. Pagkadating sa kanila, dumiretso ako sa kusina para ilapag ang mga sugpo at ibang sangkap na aking lulutuin.
Nadaanan ko ang mga batang naglalaro sa sala, kasama ang isang binatang ngayon ko lang nakita. Tinanong ko ang aking pinsan kung sino ito. Anak daw ng kaniyang katulong. Makikituloy sa kanila habang naghahanap ng trabaho. Likas na maawain si insan. Manang-mana talaga sa aking nanay.
Habang nagluluto, di ko mapigilan ang magsalita. Kilala ba niya ito. Alam ba niya kung mabuti itong tao. Di dapat iniiwan ang mga bata dito. Wala silang kalaban-laban. Baka hindi rin magsumbong ang mga ito kapag ginawan ng masama. Natigilan ako nang mapansin kong napakalakas na pala ng boses ko.
Tahimik lang akong pinagmasdan ng aking pinsan. Hinango ko ang mga luto nang sugpo mula sa palayok at naghugas ng kamay sa lababo. Pero kahit anong kuskos ng sabon ang gawin ko, kahit gaano karaming tubig ang ipangbanlaw ko rito, talagang malakas pa rin ang kapit ng amoy ng kahapon.
photo from here
