Bloom

I never liked flowers. The smell always reminds me of sickness and death. Pretty bouquets with their get well soon cards. Over the top arrangements and their condolences. They never really heal the sick. They never really dull the pain.

The mishmash of scents makes my stomach queasy. The same feeling I get with the antiseptic smell of hospital emergency rooms. Where there are bouquets of roses, orchids, stargazers or what have you, I always expect a bright copper coffin nearby.

But I like the single white rose that they gave me. The whiteness blocks everything, and I am finally alone. To talk. Mostly to myself, while the lone bloom listens. And when everyone released their balloons, white against the blue sky, I finally let go of my rose and its silent message into the bright copper below.

photo from here

Halik

This summary is not available. Please click here to view the post.

X

Naging kaibigan mo ba ang mga ex mo? Ako oo. Lahat. Kahit gaano pa naging kasama ang aming paghihiwalay.

Maliban sa isa.

Minsan, nagkikita pa rin kami ng aking mga ex. Siyempre sa umpisa medyo awkward, pero likas naman akong magaling makisama. Mabilis kong nahuhuli kung saan at paano ako lulugar. Hindi na asawa. Hindi rin boyfriend. Hindi pa kaibigan, pero doon mas malapit. Bago pa man din magpaalaman, para na kaming mag-BFF. Wala na ring kurot sa puso. Sa singit, kaunti na lang.

Maliban nga dun sa isa.

Oo, siya ang umiwan sa akin, pero ganun din naman yung sa iba. Akala ko noon, siya nang talaga. Sa kaniya, hindi ko hinangad na maging normal dahil kung ano kami noon, alam kong hindi ito maaaring matawag na masama, pangit o bawal. Hindi ko pa rin alam hanggang ngayon kung bakit, pero basta isang araw, biglang ayaw na lang niya. Kahit nang siya'y lumayo at nangibang bansa, di pa rin ako makapag-move on.

Nag-email yung kaibigan namin sa California at ibinalitang nagkasama daw sila sa isang party. May kasama pang link sa YouTube. Nag-atubili akong i-click yung link. Inihanda ko ang sarili sa inaasahang muling pagbukas ng napakalalim na sugat, paglagaslas ng di-mapigilang mga luha, at muling pagkaguho ng aking mundo. (Para sigurado, ipinatago ko muna sa kapitbahay ang mga matatalas at nakalalasong bagay na nakakalat sa bahay.)

*click*

Kumakanta siya. Masaya. Gwapo pa rin.

At walang pasabi-sabi, pagkatapos ng napakahabang panahon, biglang dumating ang masakit na






*Kurot*



photo credit : fitness.bf-1.com