Chismosa

Nag-dinner kaming magkakaibigan and as usual, mga babae ang bumangka sa usapan. Siyempre, topic ng mga chismosa ang buhay ng may buhay. Asawa daw ni #1, may kinakasamang #2 na kaibigan din namin. Di nila maintindihan kung bakit sumama yung pangalawa at paano ito natanggap nung una.

Tahimik lang ako. Sobra na kasi sa opinyon. Mas marami pang nakahaing panghuhusga kaysa pagkain sa mesa. Pero di rin ako nakatiis na di bulabugin ang usapan ng mga laking madre. "Ano ang mali? Tanggap nilang tatlo ang sitwasyon. At sa huli, wala sa kanilang tatlo ang naiwang mag-isa."

Tulad ng inaasahan, ako na ang kinuyog ng mga self-righteous bitches. Sinimulan na nilang i-analyze ang aking buhay mula childhood. Mali ata ang strategy ko. Mas lalo tuloy umingay. Kaya't muli akong humirit, "Teka. Di ba last year, katulad niyo ring mag-isip si #1 and #2 sa mesang ito?"

At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, kami namang mga lalake ang bumangka sa usapan.



photo from here

Miguel

Hindi ko ugaling mag-delete ng contacts sa cellphone. Tamad talaga akong mag-update ng address book, kahit paso na ang ibang number. Kaya naman laking gulat ko nang makakuha ako ng text sa kaniya. College pa kasi nang kami'y huling nagkita.

"Miguel is now using Viber..." Ah ok, automatic notification lang pala.

First day of school nang kami'y nagkakilala. Isang unlikely friendship dahil napakatotoy niya, lumaking sheltered samantalang lahat ata ng bisyo't katarantaduhan ay nagawa ko na. Mula noon ay di na kami nagkahiwalay. Araw-araw magkasama, buong gabing magkausap.

Unti-unting lumaki ang aming barkada, pero si Jen ang naging pinakamalapit sa aming dalawa. Dahil sa mga naging problema ko sa bahay, sila ang kinilala kong tunay na pamilya. May mga gago nga lang na nagtatanong kung threesome daw ba ang aming setup.

Senior year nang ang dalawa'y nagsabing sila na. Nag-uumapaw ang aking saya para sa kanila. Walang nagbago sa amin, ngunit kusa akong lumayo. Kumalas upang magbigay space sa bago nilang pagsasama. Lagi na akong may excuse sa tuwing ako'y kinukumbida.

Ilang araw bago ang graduation nang sila ay mag-away. Umamin sa akin si Miguel, nangaliwa raw siya. Di ko mapigilan ang aking galit. Walang tigil ko siyang pinagmumura, at malamang ay nabugbog ko kung di ako napigilan ng iba. Natigil na lang ako sa tanong ng isa naming kabarkada.

"Bakit ka ba galit na galit? Cool ka lang pare dahil hindi naman ikaw ang niloko. Alam kong malapit ka kay Jen, pero nakakalimutan mo atang si Miguel ang best friend mo."

Tama nga ang aming kaibigan. Bakit ganun na lang ang aking galit? Hindi ba dapat ay nanatili akong objective at pareho silang inintindi at inalagaan? Hindi na kami nagkita matapos ang graduation. Saka ko na lang naintindihan ang nangyari, at naamin ito sa aking sarili.

Totoong hindi nga ako ang niloko. Ako lang ang umasa.

photo from here

Gasgas

Gasgas nang mga linya. Katipo ng "where have you been all my life?" Di ba't nakakasuka? Pero diyan nagsimula ang lahat. Kasama ng ilang order ng lychee martini na nainom ng loka. Blame it on impaired judgement. Di nagtagal ay naging sila.

Umabot na rin sila nang mahigit sa isang taon. Isang taong madalas na magkagalit-bati. Isang taong ako ang binubulabog sa tuwing sila ay may problema. At heto na naman sila. Going strong pa rin sa takilya ang teleseryeng madrama.

Luhaan na namang tumawag ang bilat. Pagod na raw siya. Lagi na raw ginagabi ng uwi ang kaniyang kinakasama. Overtime sa trabaho, sumaglit sa pamilya, gimik ng barkada ang inirarason sa kaniya. Ano na raw ba ang gagawin niya.

Napabuntong-hininga na lang ako. Paano nga ba isalba ang pagsasamang nag-umpisa at patuloy na nabubuhay sa gasgas nang mga linya.

photo from here

Crimson Wings

I lay face down. Unmoving. My eyelids fluttered. Trying yet failing to shield my eyes, as they gradually turned glassy. My mouth twitched. The caked spittle around it cracked. The corners somewhat curled up on the verge of a smile. As I slowly bled out on the canvas.

It soaked up the spilled color, more vibrant as I faded. Quickly filling the blank space in strong, angry brush strokes. From where I lay, I stared at the Rorschach as it bloomed. It seemed random. Devoid of meaning. As senseless as this scene.

The crimson crept and unfurled into wings that sprung from behind me. I felt light. Free. Then there was a light knocking. The sound of wood on wood pulled me back. It tiptoed around and stopped before me. Heels. Polished patina. Ruby. I remember we got them on sale.

Then I wet myself.

photo from here

Coming Home

I just sat there, picking at my food, wine untouched. It was another despedida, the fourth one this month. We could barely fill the same table we usually occupy. I always knew it would come to this. We often spoke of going back someday.

The ones leaving have a peaceful aura about them. Well, who wouldn't? They were finally going home. The others shared a wistful look. Soon, it will be their turn. Sensing the absence of longing in me, a couple asked when I intend to go back. I just shrugged and smiled.

I downed my drink and looked at my friends, my extended family these past years. It pains me not to be able to tell them. About my partner. That he is from here. And that I am home.

photo from here

Take Two

A female friend called. I expected another drawn out discussion on her turbulent lovelife and decided to blog while she spoke. My fingers worked the keyboard, as I recalled the content of an unposted blog entry. Words quickly filled the screen, forming a hastily typed up replica of its original, still lost in the bowels of Blogger's repository.

I scanned the reconstructed post. It resembled the previous entry closely enough, but I couldn't commit to publishing it. Maybe I saw it as a poor copy of the original. Or the sentimental side of me stubbornly thought that nothing would ever compare with the first.

Perhaps not everything deserves a second chance. Its moment has passed, emotions have dissipated. It read familiar yet fell short, and with a click of a mouse, I dumped the entry in the bin. As I started afresh, I began dispensing over the phone relationship advice on how my friend can move on from her first.

photo from here

Rolling In The Deep

Tinawagan ako kagabi ni Lea*. Malungkot siya at nagpapasama sa bahay. Medyo emosyonal ang kaibigan kong ito, at kailangang bantayan, lalo na ngayong nasubo sa hiwalayan sa kanyang boyfriend.

Sugod naman ako, dahil kung may fag hag, ako na ata ang hag fag (in the closet) na paboritong kaladkarin ng mga bilat. Hindi naman ako magaling magpayo. Makikinig lang nang tahimik, walang judgement, at yun din siguro ang gusto nila.

Pagpasok ko, ramdam ko na agad ang makalaslas-pulsong ambience ng kaniyang flat. Nakasara ang blinds, madilim, magulo ang mga gamit, amoy alak at sigarilyo, at may boses na pilit sumasabay sa Someone Like You ni Adele. Umupo lang ako sa kaniyang tabi at siya'y inakbayan.

Natapos ang kanta at nagsimula ang kasunod, Adele ulit. Muling bumirit si Lea, upang i-channel naman ang kaniyang galit sa dating kabiyak. Itinigil ko ang kanta at isinaksak ang aking iPod. Parehong kanta, iisang mensahe, ngunit malaki ang pinagkaiba.

Nagsimula ang tugtog at hinila ko siya patayo. Muling bumirit si Lea, nag-uumapaw pa rin ang galit. Ngunit may anino na ng ngiti matapos ko siyang sabayan sa kaniyang pagsasayaw, sukob ng kapanglawan.



*not her real name

photo from here

Little White Lie

Nabanggit ko dati na halos lahat ng aking ex ay naging kaibigan ko rin. Kaya't normal lang sa akin na makatanggap ng text mula sa kanila. Tulad ng aking ex na nakiusap kanina na may asikasuhin ako para sa kaniyang negosyo. Siyempre nagkuwentuhan na rin kami tungkol sa mga kapwa kakilala.

Nagtanong ang aking asawa kung sinong ka-text ko. Hindi siya selosong tao, pero natigilan ako. Dati ko kasing nabanggit na si ex ay pinsan ko. Hindi pang-uuto, ayaw ko lang maungkat ang aming nakaraan. Siguro mali at dapat ang sinabi ko'y kaibigan, pero nataranta ako. Isa siyang kink sa aking personality.

Pero dapat bang malaman ng asawa ang nakaraan ng kaniyang kabiyak? Hindi ko ugaling magtanong. Ilang din akong pag-usapan ang sino, ilan, at dahilan ng hiwalayan - akin man o kanya. Dahil siguro ayaw kong maimpluwensiyahan ng dati ang ngayon.

Itinuwid ko ang aking kasinungalingan at pigil-hiningang inantay ang bugso ng galit at paninibugho. Pero natawa lang siya at sinabing wala akong kailangang baguhin sa nakaraan. Hinarap niya ako at sinimulan naming pag-usapan ang pagtulong na aming gagawin para sa kaibigang nangangailangan.

photo credit: peterfever.com
  

Paano Nga Ba Ang Mag-Move On?

May mga pagkakataon na tumitigil ang ating mundo. Madalas dahil may nawala sa ating buhay. Pagpanaw ng minamahal, nasirang pagsasama, paglisan sa trabaho. Biglaang paglaho ng mga bagay na importante sa buhay ng isang tao. At dahil may nagbago, hindi natin alam kung paano magpapatuloy nang may kulang, at kusa na lang itong tumitigil.

Nakipag-inuman ako kagabi na puro babae ang kasama. Lahat sila'y may baong payo para sa kaibigang diniborsyo ng asawa at ngayo'y nalamang may anak na sa bago nitong pamilya:
- Try to forgive and forget. 
- Hold on to your faith, which will help you through this difficult time.
- You can move on, but you have to push yourself.
- Believe that tomorrow will be better.
- Things will get better. Iikot din ang iyong kapalaran.

Alam kong tuloy ang takbo ng buhay, at kailangang nating bumangon at sumabay. Pero tinanong ko rin ang aking sarili, paano nga ba ako dati nagsimula uli?

Noon una'y gusto ko ring burahin ang bakas ng nakaraan. Lumuhod ako at pilit itong pinunasan ng isang basahan. Ngunit di matanggal ang madilim na nakaraang nakakabit sa akin. Sinubukan kong tumakbo at magtago, pero andiyan pa rin ang aninong nakasunod sa akin.

Sinubukan ko rin itong isulat, nang ito'y aking matuldukan. Pero humaba lang nang humaba ang aking mga liham, dala ng pag-agos ng mga damdaming matagal nang pinipigilan. Kaya't ako'y kumapit sa aking pananampalataya, nang di tuluyang maanod. Pero naitanong ko rin sa aking sarili, ano nga ba ang masasalat ng aking mga palad sa pananalig na pilit kinakapitan?

At tulad nga ng sinabi nila, kailangan daw itulak ang sarili. Pero kung iisipin mo, gamit ang sariling mga braso at kamay, maari mo nga ba talagang maitulak ang iyong sarili? Humarap ako sa salamin at itinulak ang aking aninag. Pero ibinalik lang nito ang pagdiin ng aking mga bisig at mga palad.

Sinubukan kong tanawin ang bukas na may kaunting pag-asa. Pero mahirap gawin yun sa kalendaryo, kung matagal mo nang di alam kung anong araw na ngayon. Di bale, umiikot daw ang gulong ng kapalaran, kaya siguradong aangat din ako sa aking kinalalagyan. Pero gaano ba katotoo na bilog nga ang hugis nito?

Tahimik lang ako. Sa totoo lang, hindi ako magaling magpayo. Andiyan lang ako, makikinig, makikiramay, sasabayan kang uminom, sisiguruhing makakauwi ka ng bahay. Nagsalin ako ng alak sa baso ng aking kaibigan. Hindi ko maalala kung paano, pero tulad ko, alam kong darating ang araw na malalampasan rin niya ito. Ngayon, kailangan lang niya ng kaunting alak at mga karamay para sa sakit na nararamdaman.

photo credit : dongdrama.com

Tuldok

College kami noon. Sinundo ako ng mga kabakarda sa bahay, at inabutang lasing. Dadalawin daw namin si JR, isang matalik na kaibigan mula pagkabata. Malapit siya sa maraming tao dahil siya ang peer counselor ng batch namin. At sa tulad kong problemado sa pamilya at maagang nalulong sa bisyo, suki ako ng lahat ng uri ng counselling sa paaralan.

"Bili tayo ng prutas para sa kanya," sabi ko sa nagmamaneho. Walang kumibo. Nagkibit balikat ako at umidlip sandali upang mawala ang tama. Umabot kami ng Araneta at ipinarada ang sasakyan. Nakita ko ang pangalan niya sa talaan sa labas. Baka tatay niya kako, tutal Junior siya. Sumunod kami sa maikling linya at inakbayan ako ng aking best friend.

Dumungaw ako sa munting bintana ng kahong nakapagitna at nagulat. Napa-ungol daw ako nang napakalakas bago nahandusay, pero di ko ito maalala. Iilan lang din ang natatandaan ko. Si JR, baril, sarili, ulo, sa kwarto. Hindi alam ng pamilya kung bakit.

Malungkot isipin na marami siyang natulungan, pero di niya kinaya ang sariling dinadala. Masakit na hindi namin nalaman na meron siyang problema. Na hindi namin siya nadamayan. Ilang araw na puno ang punerarya ng mga kaibigan at pamilya. Hindi dapat ikinamamatay ng sino man ang pag-iisa.

photo credit : bilerico.com

- Posted using BlogPress from my iPad

Barkading

Mainit, walang aircon. Nakaharap ang maliit na inuman sa mausok na daan. Tapos na ang pasko pero patay sindi ang mga munting ilaw na nagsisilbing dekorasyon sa payak na lugar. Malapit siya sa iskwater. Kung mamalasin, siguro pwede akong magripuhan.

Umorder ako ng beer at nagsindi ng sigarilyo. Nang matapos ang paghithit, naghulog ako ng barya sa makina at pumili ng kanta. Kinuha ko ang mikropono at inantay ang mga titik at musika.

Kagagaling ko lang ng Greenbelt noon, nakipagkita sa mga dating kaibigan. Matagal na rin akong hindi nagagawi doon, at napakaganda na pala ng pagkakaayos nito. Pati mga tao magaganda, mapoporma. Masarap ang pagkain at red wine, pero mas natuwa ako sa usapan. Iba na ang mga kalagayan namin sa buhay, pero kami pa rin yung mga dating totoy na magkakasama. Naubos ang gabi sa pagbabalik tanaw sa aming mga kalokohan hanggang sa kami'y magpaalam.

Bitin ang tama ko, at dito sa dati naming tambayan ako dinala ng sarili ko. Nag-umpisa ang kanta. Sumabay ako. Di ko na kailangang basahin ang mga titik na ilang daang beses ko na sigurong nakanta. Sa katabing mesa, may mga sumabay, may pumapalakpak at sumusuray sa tiyempo, meron din sigurong nagpipigil mangantiyaw. Wala akong nakilala, pero saglit kong nakita sa kanila ang kauuwing mga kabarkada.

photo credit : hellyeahazkals.tumblr.com
     

Sa Isang Tingin

Lumingon siya sa akin, at ako sa kaniya. Isang tingin lang, basa na agad namin ang nasa isip ng isa. Gimik mamaya. Inuman.

Kasamahan ko siya sa dating trabaho. Una kong pinasukan, ikailan na niya. Matalik kaming magkaibigan noon. Mabait siya. Masaya kasama. Di mo kami mapaghiwalay. Para kaming mag-kuya.

Nakipag-inuman kami sa bahay ng isang kaibigan. Isa siya sa mga nalasing. Inaya ng may-ari na matulog na lang sa bahay ang mga may tama para iwas sa aksidente. Nagpasama siyang maiwan. Nagpaunlak ako.

Dalawa kami sa isang kwarto, nakahiga sa isang kama. Umiiyak siya.

"Bakit?" kako. "Anong nangyari?" Idinantay ko ang kaniyang mukha sa aking dibdib upang siya'y patahanin.

"Sorry..." ang tangi niyang isinagot. "Sorry... Sorry..."

Mapusok niyang hinalikan ang aking dibdib. Pababa. Habang umiiyak at binabanggit nang paulit-ulit ang parehong mga kataga.

Kumapit ako sa kaniya. Sa aming pagkakaibigang mabilis na kumakawala. Ayokong may magbago, ayoko siyang mawala. Sa aking takot, ako'y pumikit... at nagpaubaya.

Nakahiga kami at parehong nakatingala sa kisame. Parehong nakikiramdam. Siya ang bumasag sa katahimikan.

"Sean, sorry... Sorry talaga... Magkaibigan pa rin tayo ha..."

Lumingon siya sa akin, at ako sa kaniya. At doon ako humagulgol. Dahil iba na ang aking basa sa kaniyang mga mata.

photo credit : steelcloset.com
  

Pinaputok Ako ni Katy

Today everyone will be busy ringing in the new year with their loved ones. People are scrambling to complete the preparations for the festivities, reminisce the good times in 2010 and list down their new year's resolutions, plan last-minute gimmicks, and exhaust the last chance for hooking up this year. Before things get too hectic, I just wanted to post a brief and final entry for this year.

It is not easy being in the closet. I have dealt with the angst and confusion alone. Walang makausap, walang mapagtanungan, itinatago ang sarili maski sa iilang mga baklang kaibigan. What makes closeted life lonelier is that I had no friends to share the joy with for the few milestones in my gay life.

I have only been exposed to the world of blogging for around two months, and being part of your virtual lives and this online community has been liberating. It is ironic that except for the anonymity, I have never experienced this much honesty. And thank you for sharing and listening.

I just wanted to share this song, not just for its literal application. For me it is a modern and danceable variant of Cyndi Lauper's True Colors. I hope that 2011 is a better year for all of us. Another year closer to when we can all hopefully live outside our closets (and not just the gay kind).

Thanks again for the friendship that transcends space and time(zones). Happy new year to you and your loved ones!!!



photo credit : bighugelabs.com - LucaRam
  

Sa Ngayon Tayo Pumara

Kahapon, hindi ko man lang naisip na hanapin ang ngayon. Ang miminsang saglit na pinakaantay ng marami. Ang sandaling sa ilan ay maaaring di mangyari.

Bukas, samakalawa at magpakailanman, pipilitin kong maging ngayon. Dahil ngayon, narito Ka. Narito Ako. Narito Tayo.

To my partner and best friend in life, happy anniversary! Years younger, we met on this day. We held hands. And since then, we've never let go.


photo credit : apapop.com
      

Toast Ng Best Man

Isinara ko ang pinto matapos niyong magpaalam. Dahan-dahan kong binuklat ang papel na nakapaloob sa sobreng inyong iniwan. Puti at ginto, maganda at mamamahalin.

Naka-ukit ang inyong mga pangalan sa itaas ng imbitasyon. Dalawang apelyidong pinagsama. Madaling bigkasin, nagpapatunay na sobrang bagay kayo sa isa't isa, tulad ng nabanggit ko kanina. Nakangiti pa rin ako, bakas ang saya para sa inyo.

Binasa ko ang iba pang mga pangalan. Sa ibaba ng napakahabang listahan ng mga ninong at ninang, nakita ko ang aking pangalan. Best Man. Pang-ilang beses ko na ito, at kailangan ko na namang maghanda ng sasabihin, ng aking toast para sa bagong kasal.

Madaling mag-isip ng mga kwelang bagay na sasabihin, dahil pinipili lang naman akong maging best man ng mga talagang malapit sa akin. Pero parati akong nagtatapos na may iniiwang taos-pusong mensahe para sa mag-asawa, at dito ako mas nahihirapan.

Ngunit alam ko na ang aking sasabihin. Uulitin ko na lang ang dating mga pangarap, ang dating mga pangako ng dalawang pangalang pinaglayo, hindi lamang ng mahabang listahan ng mga ninong at ninang sa hawak kong papel na ginto.

photo credit : weddingbee.com
    

Itim na Telon

Gamit ang mga munti at di-siguradong hakbang, unti-unti akong pumanhik sa hagdanan nang may pag-aagam-agam sa inaasahang pagkamulat.

Hinawi ko ang itim na telon.

Madilim. Tahimik. Mainit.

Amoy pawis. Maalat. Maasim.

Kinakabahan ako at napalunok bago pumasok ng lagusan. Walang dalawang pulgada ang aking nakikita sa aking harapan, ngunit unti-unti ring nasanay ang aking paningin sa kadiliman.

May liwanag na nagmumula sa malaking tabing ngunit aninag lamang ng mga laos nang artista ang makikita. Di rin malinaw ang mga katagang nagmumula sa mga basag na speaker. Mas malakas ang ingit ng makina ng malalaking bentilador kaysa sa ihip ng hanging nagmumula sa mga ito.

Maraming bakanteng upuan, ngunit maraming nakatayo sa pinakamataas na baytang. Gumapang ako sa dilim hanggang makarating sa dulo, na siya namang simula ng palibot ng prusisyon ng mga kalalakihan.

Amoy pawis. Maalat. Maasim.

Ako ay nakisama sa marahang parada. Umilaw ang ilang celphone at may mga nagsindi ng lighter sa aking mukha. Maraming nagtanong ng presyo at ilan ang namresyo. Marahan kong hinawi ang mga haplos sa aking pagkatao, habang pinagmamasdang mabuti ang bawat mukha na aking makasalubong.

May nakangiti, nakadila, nasa rurok ng kaligayahan. Ilan ang nagtatago sa likod ng hinubad na t-shirt, dibdib o puson ng kaulayaw, dilim o di kaya'y Ever Bilena. Nakarating ako sa dulo ng prusisyon ngunit wala siya.

Ako ay amoy pawis. Maalat. Maasim.

Naglakad ako patungo sa munting bitak ng liwanag malapit sa lagusang una kong pinasukan. Itinulak ko ang pinto. Napalingon ang lalakeng nakatayo sa harap ng lababo, pilit na ni binubura ang kulay flesh na mantsa sa dating puting pang-ilalim.

"Putangina!" direkta niya parehong kay Hanes at sa akin. Inakbayan ko siya at sinabing "alam kong nag-break kayo kanina, 'lika hatid na kita." Tahimik siyang sumama sa akin sa kabila ng itim na telon.

"Patatak kayo kung babalik pa," habol ng matandang aleng nagbabantay sa takilya.

"Salamat manang, pero uuwi na po kame."

photo credit: Davinia Miranda