Shy Smiles

I unlocked the mailbox and took the stack of envelopes with me. I gave hubby his and started opening mine. The first one had a photo of a boy with a shy smile. "He's grown so quickly," I said to my partner and showed him the photo. He handed me a picture of another boy of the same age, and we both beamed with pride.

They are our children. Well, not exactly. We just help with the costs of their education. I'm not claiming we're good people who want to give these kids a chance. I'm just a corporate whore who remains a teacher at heart. Hubby has deep-seated issues with the lack of financial support from his dad in the past. Maybe this is our way of addressing personal frustrations.

I leafed through the rest of my mail. My bank statement confirmed that I have received my first salary. Having had no income in the past year, thoughts of a new jacket, desert boots and the iPhone 4s ran through my head. They lasted for only a fraction of a second though. I set aside some money for the future. And wrote a check for somebody else's.

Trapped

Have you ever felt trapped? One day, you're enjoying a perfect morning. The next thing you know, you're lying in a confined space. You can't stand, can't sit up. You can't even turn and lie on your side. All you see is the wooden sheet barely six inches in front of you, and the growing moist spot where your breath has condensed.

You can't turn your head to look around you. But your hands and bare feet can feel the corners and edges of the cramped wooden prison. You can't breathe. You start to panic. You scream for help, as you move around and feel for a way out. All in vain. You get desperate, and the wet spot in front of you catches your attention.

You try furiously to claw your way out with your fingernails. Splinters pierce your skin, and your nails start to chip. Blood starts to flow from your fingers, down to your hands, then arms from all the scraping. But the wood does not yield. And after a while, you realize the futility of it all. And as you hear the muffled pounding outside, nail after nail, you surrender.

"Yes, Auntie," I whispered.

"That's great Sean. As I said, she's a lovely girl. You'll see for yourself on Sunday," she replied, just as I heard the sound of the hammer hit the head of the final nail.

photo from here

Gamit

Pagkauwi ng bahay, nag-unpack ako ng aking maleta. Tumulong ang aking asawa sa pag-aayos ng kalat. Tulad ng inaasahan, nag-monologue na naman ito sa dami ng gamit sa masikip naming apartment. Nag-umaapaw nga naman kasi. Hindi tulad nung sa dati kong kasama.

Araw-araw siyang nagdadala ng damit at nag-uuwi ng pinagbihisan. Walang siyang iniimbak sa mga drawer at cabinet sa bahay. Lahat ng kaniyang gamit, nasa kotse lang. Kaya nang ako'y kaniyang iniwan, ang bilis niyang naglaho. Walang mga gamit na kailangang iimpake, at mga kahong bibitbitin palabas.

Pinagmasdan ko ang bahay nang siya'y makaalis. Dati na ang mga kasangkapan. Akin ang mga damit na nakasalansan. Walang bakas ng kanyang pag-alis. Wala ring bakas ng aming pagsasama. Tulala akong nahiga, na ang tanging pinanghahawakan sa aming nakaraan ay ang amoy ng kaniyang unan.

Natapos rin naming mag-asawa ang pagliligpit. Pinagmasdan ko ang aming flat. Ito at lahat ng kasangkapan ay magkasama naming ipinundar at pinili. Magulo, pero may sariling kaayusan. Masikip, pero hindi nakakasakal. Simple lang, pero alam mong pili at pinaghirapan.

Parang kami lang.

photo from here

Baggage

Hindi ko napansin. Kanina pa pala ako nakatulala sa screen. Kumpleto na ang hinihinging information ng Cebu Pacific, detalye na lang ng credit card ang kailangan. Nilingon ko ang aking asawa mula sa aking kinauupuan. Hindi ko masuklian ang ngiting ibinato niya sa akin.

Kailangan kong umuwi sa aking pamilya. Matagal ko nang ipinagpapaliban, pero hindi na kayang takasan. Magaling akong dumiskarte sa trabaho, pero pagdating sa personal kong problema, madalas akong magtago. At dahil ayaw ko itong isipin, pati pagkwento ng detalye dito ay hindi ko magawa.

Ayaw kong iwanan ang aking asawa, pero ganyan naman yan, laging supportive. Nakangiti, akma ang piling sasabihin, bubuyuin ka, kulang na lang pagaspas ng pompoms. Pero umuwi kaninang may bitbit na mga bagong gadgets. Tingin ko mga bubutingtingin nang malibang habang wala ako.

Tiningnan ko ang mga nakatala sa screen. Tama ang personal details, ok na ang credit card information. Pero pinalitan ko ang baggage allowance. Uuwi akong backpack lang ang dala, walang pasalubong, balikbayan box o maleta. But for someone who's travelling light, bakit ang bigat ng pakiramdam ko.

photo from here

Bulong

Gusto sana kitang bilhan ng isang dosenang bulaklak. Kahit na mahal. Kahit na hindi ka mahilig dito. At mag-iipit ako ng isang sweet na love note para sa iyo. Sasamahan ko na rin ng tissue, dahil tulad ko, mababaw ang luha mo.

Bibili rin tayo ng magarang damit, at dadaan sa suki mong parlor. Para maganda ka pag tayo'y namasyal. Ipagmamaneho kita buong araw, at tayo'y o-order sa mga paborito mong kainan. Kahit na mga bawal sa iyo, di kita pipigilan.

Mamamakyaw tayo ng mga pasalubong sa mga apong spoiled sa iyo. Bibisita rin tayo kina Tita, dahil siguradong nami-miss ka na niya. At bago umuwi, dadalaw tayo kay Papa para mag-alay ng dasal.

Kaya Ma, sana nama'y makabangon ka na. Mamulat na'ng iyong mga mata. Maramdaman kong muli ang iyong haplos. Mapakinggan ang iyong tawa. Sa kabila ng matagal mong pagkakaidlip, sana'y naririnig mo pa rin ako. Nakikilala.

Andito lang ako. Naghihintay.

photo credit: flickr - atilay

Lumang Larawan

Inatake kamakailan ng pagka-OC ang asawa ko. Dahil sa paghahanda sa kanyang binyag sa paniniwalang Katoliko, nagpupurga siya ng mga baggage sa kaniyang buhay. Dahil sobra siyang excited, damay na rin ang mga abubot sa bahay. At gaya ng inaasahan, karamihan ng kalat ay sa akin.

Ang dami ko raw damit at sapatos na hindi naman ginagamit. Itatapon na raw niya para magkalugar para sa mga importanteng bagay sa buhay. Pa-deep ang loko. Nang sinabi kong pagpipilian ko ito ng ido-donate sa nangangailangan, pumayag naman. Dali-dali ko itong inimbak malayo sa kaniyang mainit na mga mata.

Pati yung laman ng aking baul at mga kahon ng sapatos na mga lumang litrato ay napagdiskitahan ng mokong. Itapon na raw ang mga ito at kalat lang. Di ako pumayag lalo na't wala sa akin ang negatives. Ang dami pa niyang inusisa kaya't ako'y nanood na lang ng pelikula sa kwarto upang makaiwas sa makulit.

Makalipas ang ilang oras, tinawag niya ako sa harap ng computer. Ini-scan pala niya ang daan-daang litrato. Umupo ako sa kaniyang tabi (ayaw niya akong kumandong) at aming pinagsaluhan ang aking nakaraan. Nung ako'y isang sanggol, kabataan naming magkakapatid, aking mga magulang, grad pics ng mga kaibigan at kanilang dedication sa likod.

Buo ang atensyon ng aking asawa sa unti-unti kong pagtanda sa harap ng computer at sa likod ng aking mga kwento. Hanggang sa umabot kami sa isang kuha sa isang restaurant. Kaming magkakapatid, kasama ang kanilang mga kabiyak. Lahat nakangiti sa kamera, pati na ang aking asawa.

"Una niyong pagkikita. Sa tingin mo alam na nila?" tanong ko sa kaniya. Sinapak ako ng kapwa ko tago sa pamilya, bago muling ibinaling ang kaniyang mata sa screen. Nangiti na lang ako, dahil kahit tapos na ang aking kwento sa larawang ito, matagal pa ring napako ang kaniyang paningin dito.

photo from here

Pamamanhikan

Ilang beses ko na ring naranasan ang unang pakikipagkita sa mga in-laws. May excitement. May kaba. Pero lagi akong confident na magugustuhan nila ako, dahil likas naman akong charming na tao at may itsura kahit papaano (asus!). Mabenta nga ako sa lahat ng naging biyenan at hipag ko. Laging ako ang paborito nilang naging BFF ng kanilang anak o kapatid.

Maliban dun sa huli. Sa kahabaan ng pagtitipon, tagaktak ang aking pawis sa lamig ng pakikitungo nila sa akin. Bago pa man matapos ang gabi, alam ko nang hindi ako pumasa. Doon kami nagsimulang pinaglayo. Pinili niya ang kanyang pamilya, at nanaig ang gusto nito na siya'y mag-asawa. Doon ko napatunayan na mas malakas ang lukso ng dugo sa tilamsik ng tamod. Pero ok lang, matagal na yun.

Ngayon, pangatlong araw ng Chinese New Year, at may handa ang pamilya ng aking asawa. Nakahiga lang ako sa kama habang siya'y nagbibihis. Alam niyang iwas na ako sa mga in-laws. Alam ko ring walang alam sa kaniyang itinatagong pagkatao ang tradisyonal niyang pamilya.

"Sorry hindi kita maisama. Hindi nila alam na ako'y... Hindi pa sila handa," katwiran niya sa akin. "Pero ikaw ang aking pamilya. Magulang at kapatid ko lang sila."

Matagal na kaming nagsasama, at maraming bagay na hindi na namin kailangang sabihin at ipaliwanag sa isa't isa. Minsan nga lang, may mga bagay na mas masarap pa ring mapakinggan.

photo credit : korea.net
     

Pusod

Nanonood ng TV ang aking asawa habang nakaupo sa sofa. Ako naman ay may sinat, nakahiga habang ang ulo'y nasa kaniyang kandungan. Napansin kong nakakunot ang kanyang noo, at aking tinanong kung ano ang bumabagabag sa kanya.
Tulad ko, hindi rin siya malapit sa kaniyang tatay. Marami siyang hinanakit dito. Hindi siya inalagaan. Hindi siya sinuportahan. Hindi siya minahal. Nang bumukod siya ng tirahan at kami ay nagsama, pakiramdam niya ay nakalaya siya. Mula sa mapang-aping ama. Mula sa araw-araw na pakikipagbangayan.

Ngayong matanda na ang kanyang tatay, siya lang sa kanilang magkakapatid ang dumadalaw dito nang araw-araw. Wala naman daw siyang utang na loob dito. Dapat nga raw ay pabayaan niya ito, tulad ng pagpapabaya sa kaniya noon. Naiinis siya rito, pero mas inis siya sa sarili. Di ba't sa kaniyang pagbukod ay dapat nakalaya na siya?

Napaisip ako at tinanong ang sarili. Baka naman ang pagbubukod ay nauukol lamang sa tinitirahang bahay, at hindi sa magkarugtong na buhay? Maaari ba talagang maputol ang ugnayan ng isang anak sa kaniyang magulang? Bakit pilitin man natin itong putulin ay laging may magpapaalala nito sa atin? Itinaas ko ng bahagya ang kanyang t-shirt at hinalikan siya dito.  Bakit nga ba tayo may mga pusod?

Photo credit : Flickr.com - BellyLover!
    

Hele Kay Bunso

Abala si nanay sa pagliligpit ng iyong mga gamit.
Di siya matapus-tapos sa pagtiklop ng iyong damit.
Nakasalansan na nang maayos ang mga lata ng gatas.
Ang mga bote at tsupon ay pulos bagong hugas.

Tulog na bunso, andito lang ako.
Umidlip nang mahimbing dito sa tabi ko.

Dumating na si tatay galing sa trabaho.
Sumaglit lang sa labas upang manigarilyo.
Sina ate at kuya, pinasundo na kina lolo.
Maya-maya lamang, darating na rin dito.

Tulog na bunso, andito lang ako.
Umidlip nang mahimbing dito sa tabi ko.

Naku ilang araw na lang at birthday mo na.
Ni regalo kong pamasko, di mo pa nakikita.
Kahon pa lang nito, malaki pa sa iyo.
Naghihintay na lang na ito'y buksan mo.

Tulog na bunso, andito lang ako.
Umidlip nang mahimbing dito sa tabi ko.

Huwag ka nang umiyak, tahan na, tahan na.
Aalis na ng ospital, tayo ay uuwi na.
Huwag ka nang umiyak, Sean, kahit tayo'y kanyang iniwan.
Mahimbing na si bunso, di na siya nahihirapan.

Tulog na bunso, andito lang ako.
Umidlip nang mahimbing dito sa tabi ko.

photo credit : nationwideeggdonation.com
    

Eating Alone

Mag-isa na naman akong kumakain ng hapunan. Ilang buwan ko nang ginagawa ito, pero hindi pa rin ako nasasanay. Tamad pa man din akong magluto at maghugas ng pinggan para sa iisang tao kaya't eto na naman. Mag-isang nakaupo sa restawran. "Oo Miss. Mag-isa lang ako," halos araw-araw kong paliwanag sa waitress.

Masaya ang mga kwentuhan sa mga katabing lamesa. Pamilya, grupo ng mga kaibigan, o at least man lang dalawang taong magkasama. Pag puno ang lugar, may lalapit pa at magtatanong, "Sir, gagamitin niyo ba itong upuan?" Talaga namang ipagdiinan pa ang aking pag-iisa.

Pwede kong sabihin na I enjoy the quiet time o kaya nagagamit ko yung panahon para magbasa ng libro, mag-blog, magtrabaho at kung anu-ano pa. Pero hindi. Malungkot. Order na lang ng beer.

Dati, ang aking asawa ang nagdedesisyon kung saan kakain at ano ang oorderin. Pareho kaming makwento, pero mabilis talaga siyang kumain. Umoorder siya ng mainit na inumin habang inaantay niya akong matapos. Ngayon, nahihirapan akong pumili ng pagkain lalo na't para sa isang tao lang. Lagi tuloy isang putahe lang, at ang hirap pang ubusin. 

Gusto ko siyang sumbatan. Ipamukha sa kaniya na lagi na lang siyang may kasamang ibang lalake. Na habang silang dalawa'y masaya sa kanilang pinagsasaluhan, mag-isa akong nagmukmok dito, mukhang tangang pinapanood sa telepono ang aming mga pictures sa kung saan-saang restawran.

Ngunit paano ko susumbatan ang isang mabuting anak na araw-araw nag-aaruga sa kaniyang matanda't sakiting ama? 

photo credit: digital-photo.com.au

     

Sa Ngayon Tayo Pumara

Kahapon, hindi ko man lang naisip na hanapin ang ngayon. Ang miminsang saglit na pinakaantay ng marami. Ang sandaling sa ilan ay maaaring di mangyari.

Bukas, samakalawa at magpakailanman, pipilitin kong maging ngayon. Dahil ngayon, narito Ka. Narito Ako. Narito Tayo.

To my partner and best friend in life, happy anniversary! Years younger, we met on this day. We held hands. And since then, we've never let go.


photo credit : apapop.com
      

Princess Boy (Ang Kabaliktaran ng Tomboy)

I will be looking for a copy of "My Princess Boy" this weekend. The book is about a 4-year old boy who likes sparkly dresses (and other things that are traditionally for girls) and his family's support for his behavior notwithstanding the criticism from the people around them. The book has sparked a debate between those that support acceptance and unconditional love vs. those that maintain that parents need to steer a child along the norms of society.

As a child, I didn't feel I was different, until I was told to change. My father told me to behave more manly. My grandmother also said that I should practice speaking with a voice that's an octave lower. Sadly, these sparked feelings of confusion and paranoia. I gradually saw more clearly how my father loved me less, as my mom and aunts tried to cover for the shortfall.

That said, my dad was a responsible father. He tried his best, given that he was an orphan who did not have the benefit of experiencing a loving family. His main goal was for each one of us to have a good future. And maybe that was in his mind when he told me to change.

I tried to conform to the norms of society, and it did make my teen and college years easier. I gained a wider set of friends and became more popular. But I never felt that any of these brought me closer to my father. Maybe because I was still the most effeminate of us siblings, the only one who couldn't say no to my parents.

My dad passed away around this time of the year. Just before he died, he told me that he was very grateful that I was their son. That among his children, I was the most selfless and the only one who was fearless in demonstrating my love for him and my mom. And that he loved me. It might have taken my dad a lifetime, but it was then that I finally felt I was my father's princess.


photo credit: maximooliveros.tripod.com

Si Tiyo Paeng

Bumukod ako ng tirahan nang mag-umpisa na akong magtrabaho. Dahil masama ang loob ng mga magulang ko, napapayag akong tumira sa katabing apartment ni Tiyo Paeng, ang kuya ng nanay ko at tatay-tatayan namin. Luma na yung apartment at ito yung tipong semento yung unang palapag at kahoy yung itaas. Gawa sa manipis na lawanit ang mga dingding sa ikalawang palapag kaya't dinig mo ang iyong mga kapitbahay.

Mabait si Tiyo Paeng at ang misis niya at araw-araw akong naiimbitahang kumain sa kanila. Pansin kong laging may kakaibang expression sa mukha niya tuwing kausap ako. May kaunting kunot sa noo, nag-iisip, waring may gustong itanong pero nagpipigil lang. Ganito rin ang nakita ko sa mukha ng tatay ko nang makita niya akong suot ang tutu ng kapatid kong ballerina noong grade 1 ako. (Oo na 4th year college na ako non haha!)

Isang gabi, dumalaw ang aking asawa (nang mga panahon na yon). Dinala ko siya sa itaas. Hinalikan. At nagsimulang gumapang ang apoy sa mitsang sinindihan. Hindi ko alam kung di ko lang napansin dati o talagang mapusok lang kami ng gabing iyon, pero anaknamp#&@ ang ingay niya! Kahit nahihiya ako dahil kakalamon ko lang ng longganisang vigan na sandamukal ang bawang, mariin ko siyang hinalikan nang matakluban ang kaniyang bibig. "Huwag khang mahingay. Mahnipis...hang...dhing... dhing," daing ko sa kaniya. Wala! Sumabog ang mga sinindihang kwitis at paputok at nangibabaw ang ingay ng mga naglalampungang pusang may boses binata.

Nagpaalam ang aking asawa at unti-unting nanumbalik ang huni ng mga kuliglig. Kinabukasan, mabait pa rin si Tiyo Paeng. Naimbitahan pa rin akong kumain sa kanila. Masigla pa rin ang kwentuhan at wari'y lumiwanag ang kaniyang mukha. Wala na ang kunot sa noo at nakikita ko na ang aking aninag sa kaniyang mga mata.

photo credit: corbisimages.com