Phad Thai

"Takbo Sean! Tangina! Bilisan mo't magtago ka!" sigaw ko sa aking sarili.

Kumaripas ako palayo. Hinawi ko ang mga kamay na pilit na kumakapit sa akin. Kaliwa, deretso, kanan. Di ko alam kung saan ako susuot. Nagkubli ako sa dilim. Humihingal. Pakiramdam ko'y sasabog ang aking dibdib.

Malas! Gusto kong i-umpog ang ulo ko sa pader. Unang beses kong pumasok sa ganitong lugar. Nangibang bansa pa ako nang magkalakas loob. Pero hanggang dito'y meron pa ring nakakilala sa akin.

"Wag kang matakot. Sa atin-atin na lang ito," bulong ng aninong katabi ko.

Muntik na akong mapasigaw sa gulat. Buti na lang at napigilan kong magmura. At sa kapiranggot na natitira ko pang presence of mind, pilit ko pa ring itinuloy ang aking pagkukubli.

"Sawasdee krub," matipid kong sagot sa kaniya.

"Aw c'mon, Sean. Look around you. Tayong dalawa lang ang tuli rito. Anyway, see you back in the office," ang sabi niya bago siya lumayo. Dali-dali akong nagbihis at bumalik na sa hotel.

Wala namang nagbago sa pakikitungo namin sa isa't isa sa opisina. Tulad ko, nagtatago rin siya. Sikreto ko'y mismong sikreto rin niya.

- = o 0 o = -

"Alam mo ba kung sino ang nagladlad na sa Amerika?" tanong ng kaibigan kong babae sa dinner namin kaninang magkakabarkada. Nangilabot ako sa isinagot niyang pangalan.

Halos isang dekada na ang nakakaraan mula nang gabing iyon, ngunit bigla ko pa ring gustong kumaripas ng takbo at magtago sa dilim. Buti na lang dumating ang waitress at naputol ang usapan. Inilapag nito sa mesa ang inorder kong Phad Thai.

"Kop khun kha," ang wala sa sarili kong nasambit sa kaniya.

photo from here

Chi-Noy

The last time we were in Manila, I dragged my husband to the usual places. I had this mesmerized look on my face and blurted exclamations of wonder the whole time. I didn't even notice, until he said that for someone who grew up in Manila, I was acting too much like a tourist.

I was about to say that it has changed significantly from the last time we visited, which I then remembered was barely a month prior. Fine. I hailed a cab to Greenbelt. Maybe lunch would lift his mood. As we were combing through the line of restos, I kept on snapping our pics among the greenery.

"See? There you go again," he said.

Of all places, we ended up in Max's. Again. He ordered sinigang, crispy pata and extra rice. After the meal, we headed to Levi's, where he meticulously picked only the Philippine-made jeans. We then crossed to Landmark where he hoarded bottles of calamansi, Close Up, Rexona, and Tide.

As I now file the neglected photos from that trip, I find myself browsing through our pictures from years ago. We have aged since then, but that wasn't what caught my attention. The once distinct-looking boys (one Chinese, the other Pinoy) on the screen now look so much alike.

I smiled at one of the photos. Somewhere in between Landmark and Glorietta, the tourist and his local companion stood patiently in line for a cab. As to which one was which, now I couldn't really tell.

photo from here

Baggage

Hindi ko napansin. Kanina pa pala ako nakatulala sa screen. Kumpleto na ang hinihinging information ng Cebu Pacific, detalye na lang ng credit card ang kailangan. Nilingon ko ang aking asawa mula sa aking kinauupuan. Hindi ko masuklian ang ngiting ibinato niya sa akin.

Kailangan kong umuwi sa aking pamilya. Matagal ko nang ipinagpapaliban, pero hindi na kayang takasan. Magaling akong dumiskarte sa trabaho, pero pagdating sa personal kong problema, madalas akong magtago. At dahil ayaw ko itong isipin, pati pagkwento ng detalye dito ay hindi ko magawa.

Ayaw kong iwanan ang aking asawa, pero ganyan naman yan, laging supportive. Nakangiti, akma ang piling sasabihin, bubuyuin ka, kulang na lang pagaspas ng pompoms. Pero umuwi kaninang may bitbit na mga bagong gadgets. Tingin ko mga bubutingtingin nang malibang habang wala ako.

Tiningnan ko ang mga nakatala sa screen. Tama ang personal details, ok na ang credit card information. Pero pinalitan ko ang baggage allowance. Uuwi akong backpack lang ang dala, walang pasalubong, balikbayan box o maleta. But for someone who's travelling light, bakit ang bigat ng pakiramdam ko.

photo from here

Titig Ng Chinito

Nahila akong mag-shopping at kumain sa HK. At dahil long weekend, ang daming nagkalat na mga kababayan nating dumayo ng HK na para lang itong kasinlayo ng Divisoria.

Masarap maglalalakad dahil ang sarap ng weather. Medyo malamig na pero malakas pa rin ang sikat ng araw. Para hindi naman ako nahuhuli sa porma ng mga chinito at di ako ipagtabuyan habang tumitingin sa LV, Hermes, Tod's, at Prada ng mga bagay na bibilhin ko mamaya sa Ladies' Market, isinuot ko ang aking pinaka high-end branded na get up from Surplus. OA nga minsan sa porma ang ibang tao sa HK. May mga aleng naka pekpek shorts pero naka-boots na halos hanggang singit. Di ba sobrang OA? Di ba sobrang alembong? Di ba?!!! Wait lang, "Excuse me, miss. Where did you get those awesome boots?"

Siyempre tingin-tingin ng mga bagay na mas mura o di mo mahahanap sa Manila. Patok lagi ang H&M sa akin dahil meron siyang mga stylish na damit na di kamahalan. And siyempre dinumog rin siya ng iba pa nating mga kababayan. Ilang minuto pa lang akong umiikot, ang dami nang nakikipagtitigan na mga gwapong Chinito at Pinoy. Sinabihan ko ang aking mga kasama na magkaniya-kaniya na kami sa loob para mas makapili ako ng lalake damit.

So dampot, tingin, tiklop naman ako habang umiikot sa mga hilera ng damit. Napansin ko na may isang Chinito na lagi kong nakakasabay sa pag-iikot. Madalas din na either magkatabi kami o nasa magkabilang side ng hilera ng damit. At siyempre, lagi kaming nagkakatitigan. I swear, pag iisa ang nahugot namin parehong damit, pwede na kaming gawan ng TV commercial.

Bago pa man din kami makaporma, dumating ang ibang mga tao na tingin ko'y mga kapatid at tatay niya. Narinig kong nagtatagalog ang kanilang angkan, at ako'y natuwa. Kababayan pala. Mas maige, dahil baka mas may future.

Dumating na rin ang isa sa aking mga kasama. Kailangan na raw naming makipagkita sa iba pang katropa. Sumakay na kami ng escalator. Pasimple kong sinulyapan ang kinatatayunan ni Chinito at nahuli ko siyang nakatingala at sinusundan ako ng tingin habang kausap ang isang kamag-anak. Gusto kong tumalon sa kaniyang matipunong mga bisig, pero ang pangit namang first impression nun sa aking future in-laws di ba?

Naglakad na kami palabas papunta sa aming mga kasama, pero kahit na hindi naman talaga ako malandi at kaladkaring tao, hindi ko talaga matiis na hindi makilala si Chinoy. Di ba't sobrang meant to be dahil sa HK pa kami pinagtagpo ng tadhana? Nagkunwari akong may nakalimutang bilhin at nagmamadaling bumalik ng H&M. Habang tumatakbo papasok ng entrance at pababa ng escalator, nabuo sa aking isipan ang mga dapat kong sabihin. Nilibot ko ang mga hilera ng damit pati na ang fitting room, ngunit huli na.

Mabigat ang aking mga hakbang pabalik sa aking mga kasama. "O asan na yung binalikan mong damit?" tanong ng aking kaibigan. Malungkot ko siyang sinagot, "Too late, 'pre. Wala na siya..."

photo credit: trendymen.ru, foxywalk - flickr.com