Magkano

Para sa akin, lahat ng bagay ay may halaga. At ang bawat halaga ay may katapat ding presyo. Hindi lang ang mga tradisyonal na nabibiling mga bagay, kundi pati ang mga pinahahalagan ng bawat isa sa atin. Ang ating mga pinakaiingatan, pisikal man o hindi.

Sa EDSA lang, marami kang madadaanang karatula ng mga inalalakong bagay. Bagong katawan, kagandahan, pagkabata. Makinig ka ng balita't nariyan ang hustisya, dangal, tiwala. Depende sa iyong hinahanap, marami ring lugar ang pwedeng puntahan upang bumili ng aliw, kaligayan, at kung minsan, pag-ibig.

Minsan ka na sigurong natanong nang pabiro kung magkano ang ibabayad sa iyo para gawin ang isang bagay na hindi mo gusto. Halikan yung pangit sa kanto, siyotain ang ayaw mo, magpatira. Pag mahirap, mataas ang ipipresyo. Minsan hindi pera ang katapat, tulad ng pag-ako ng karamdaman ng taong mahal mo.

Pero nagulat pa rin ako nang iyong ipagkanulo ang ating pagkakaibigan, ang ating pagiging magkapatid. Ilang beses ko mang timbanging. Ulit-ulitin ko mang kiluhin. Kailanma'y hindi ko inakalang sampu-singko lang pala ang tingin mo sa atin.

At naghahanap ka pa ng sukli.

photo from here

Wishful Thinking

Mahirap magtago ng sarili at ng relasyon. Minsan hindi pwedeng magsama, dahil baka may makakita. Hindi naman ako kerida, at ganun din siya. Minsan, sa pag-iisa, wala ka na lang magawa kundi ang magsulat. Na sana...

I want to set fire to the oceans. And they will cease to keep us apart.

To unfurl a map of the world and fold it. Until you are close enough to touch.

And heat time inside a furnace. Until we can bend it to our will.

Perhaps shape it into a circle. Whole, perfect, unending.

To prove no numbers are prime. For nothing deserves solitude.

Write of William's star-crossed lovers. Awakened before they fled.

That star we both wished on. Is but residual light from what is long gone.

But a collapsed sun gains power. And remembers its promise.

To take the sky and pour it in a jar. For me to give to you.

Wake beside you at first light. And wonder at the colors of each sunset.

Twilight descends. I poke holes at its dark fabric.

We at the far side of the moon await. The light to shine on its face.

photo from here

My Cookie Jar

Kaya nga ayaw kong nagsasasama sa aking kaibigan dahil napapagastos ako. Namakyaw siya ng mga gadgets na hilig nilang mag-asawa at binuyo akong maglustay naman ng kaunti para naman daw di ako umuwing luhaan. Malamang ay nahiya lang siya't nagmumukha akong porter sa pagbibitbit ng kaniyang pinamili.

Dahil sa pambobola ng aking kaibigan, napabili ako ng ilang shirts. Pinatulan ko na rin ang isang pares ng tsinelas na mukhang Chuck Taylors dahil hindi talaga komportableng maglalalakad sa suot kong stilettos. Sobrang bagay naman daw sabi ng OA kong kasama at kahit papaano ay may bitbit ako pabalik.

Nang makauwi, sinukat ko ang kapiranggot na pinamili at nag-show and tell sa aking asawa na nagkukunwaring hindi ako na-miss. (Teka, baka nga hindi ah.) Nagpatugtog ako ng Orinoco Flow ni Enya sabay rampa ng kaunti habang nag-eemote, channeling my katukayo Sean O'Pry.

"Did you buy anything that's age-appropriate?" tanong ng kontrabida, bago bumalik sa pagbubutinting ng kanyang gadgets. Ano daw? Age-appropriate? Ampf!!!! Hindi lang kaya pang tweens ito.

"Ha? Excuse me, uso ito at bagay daw sa akin!" bawi ko. Lumapit ako sa salamin at tiningnan ang sarili. O maganda naman itong super-hapit na shirt sa akin ah. Hindi naman halata ang aking (lunok) tiyan (gasp!). Di bale, bagay naman ang tsinelas. Napalingon dito ang aking asawa bago ito nag-roll ng kaniyang eyes.

Dahil pinagpawisan ako sa aking modeling gig, naisipan kong maligo. Pagkalabas ko ng banyo, napatda ang ang aking asawa. Bakas sa kaniyang mukha ang sabay na takot at pagkapahiya. Napangiti na lang siya sabay kamot ng ulo bago ibinalik sa kaniyang pinagkunan ang isinukat na shirt at tsinelas.

photo credit: flickr - mensmodeltalk

Pampalipas Oras

Gutom na ako. Mahigit tatlong oras na akong nakatayo sa pila, naghihintay, nagsasayang ng oras habang naambunan. Unti-unting nauubos ang aking pasensiya habang maya't maya akong natutusok ng payong ng katabi ko. Konti na lang at tutuhugin ko na siya ng dala kong golf umbrella, mula sa pwet labas ng lalamunan.

Ako ay computer illiterate. Marunong lang akong gumamit ng MS Office, e-mail, internet. Hindi ako marunong mag-Twitter. Wala rin akong account sa PR at ibang social networking sites na nababasa ko lang sa ibang blogs. Kalahating taon din lang ata mula nang una akong makabasa ng blog. Pawala na pati ang Friendster, di man lang ako nakagawa ng profile.

Wala talaga akong kahilig-hilig sa computers. Kaya naman hindi ko maintindihan kung paano ako nauto ng aking kaibigang sumama rito. Haist!

- Posted using BlogPress from my iPhone

Lumang Larawan

Inatake kamakailan ng pagka-OC ang asawa ko. Dahil sa paghahanda sa kanyang binyag sa paniniwalang Katoliko, nagpupurga siya ng mga baggage sa kaniyang buhay. Dahil sobra siyang excited, damay na rin ang mga abubot sa bahay. At gaya ng inaasahan, karamihan ng kalat ay sa akin.

Ang dami ko raw damit at sapatos na hindi naman ginagamit. Itatapon na raw niya para magkalugar para sa mga importanteng bagay sa buhay. Pa-deep ang loko. Nang sinabi kong pagpipilian ko ito ng ido-donate sa nangangailangan, pumayag naman. Dali-dali ko itong inimbak malayo sa kaniyang mainit na mga mata.

Pati yung laman ng aking baul at mga kahon ng sapatos na mga lumang litrato ay napagdiskitahan ng mokong. Itapon na raw ang mga ito at kalat lang. Di ako pumayag lalo na't wala sa akin ang negatives. Ang dami pa niyang inusisa kaya't ako'y nanood na lang ng pelikula sa kwarto upang makaiwas sa makulit.

Makalipas ang ilang oras, tinawag niya ako sa harap ng computer. Ini-scan pala niya ang daan-daang litrato. Umupo ako sa kaniyang tabi (ayaw niya akong kumandong) at aming pinagsaluhan ang aking nakaraan. Nung ako'y isang sanggol, kabataan naming magkakapatid, aking mga magulang, grad pics ng mga kaibigan at kanilang dedication sa likod.

Buo ang atensyon ng aking asawa sa unti-unti kong pagtanda sa harap ng computer at sa likod ng aking mga kwento. Hanggang sa umabot kami sa isang kuha sa isang restaurant. Kaming magkakapatid, kasama ang kanilang mga kabiyak. Lahat nakangiti sa kamera, pati na ang aking asawa.

"Una niyong pagkikita. Sa tingin mo alam na nila?" tanong ko sa kaniya. Sinapak ako ng kapwa ko tago sa pamilya, bago muling ibinaling ang kaniyang mata sa screen. Nangiti na lang ako, dahil kahit tapos na ang aking kwento sa larawang ito, matagal pa ring napako ang kaniyang paningin dito.

photo from here

Rolling In The Deep

Tinawagan ako kagabi ni Lea*. Malungkot siya at nagpapasama sa bahay. Medyo emosyonal ang kaibigan kong ito, at kailangang bantayan, lalo na ngayong nasubo sa hiwalayan sa kanyang boyfriend.

Sugod naman ako, dahil kung may fag hag, ako na ata ang hag fag (in the closet) na paboritong kaladkarin ng mga bilat. Hindi naman ako magaling magpayo. Makikinig lang nang tahimik, walang judgement, at yun din siguro ang gusto nila.

Pagpasok ko, ramdam ko na agad ang makalaslas-pulsong ambience ng kaniyang flat. Nakasara ang blinds, madilim, magulo ang mga gamit, amoy alak at sigarilyo, at may boses na pilit sumasabay sa Someone Like You ni Adele. Umupo lang ako sa kaniyang tabi at siya'y inakbayan.

Natapos ang kanta at nagsimula ang kasunod, Adele ulit. Muling bumirit si Lea, upang i-channel naman ang kaniyang galit sa dating kabiyak. Itinigil ko ang kanta at isinaksak ang aking iPod. Parehong kanta, iisang mensahe, ngunit malaki ang pinagkaiba.

Nagsimula ang tugtog at hinila ko siya patayo. Muling bumirit si Lea, nag-uumapaw pa rin ang galit. Ngunit may anino na ng ngiti matapos ko siyang sabayan sa kaniyang pagsasayaw, sukob ng kapanglawan.



*not her real name

photo from here

Too Long, Too Late

Two years. That's how long the preparations took. Weekly indoctrinations by dedicated volunteers, regular readings, self-discovery, the list goes on. Two years can be a burden for some. As expected, a number from his batch dropped out.

Those left standing were deemed true to their intentions. And last night, all, including my life partner, were reborn of water and the Word. It is inspiring to see them heed His call and embrace the faith. I was simply born into it.

The narcissistic in me wanted to take the credit, insinuating my partner was influenced by the virtues and values that I demonstrated in our relationship. But I, an example of selfishness and pride, knew better.

I watched him quietly. Eyes closed, deep in prayer, awash with emotion, thankful. I had a fleeting recognition of myself from a distant past. I smiled sadly. I can't remember the last time I truly experienced Him. It's been too long, and maybe too late.

With the sign of the cross, my mid-aged husband opened his eyes and beamed at me. I smiled. It is never too late. Perhaps I too can still be reborn in my faith.

Happy Easter to all.

photo from here