Ilang araw na akong hindi mapakali. Ilang gabing walang tulog. Tinatamad gumalaw, kumain, maligo o mag-blog. Walang ginawa kundi ang humilata sa kama at mag-TV series marathon. Dinatnan ako ng aking asawa sa bahay kagabi na humahagulgol sa isang episode ng Fringe.
"O, bakit ka umiiyak?" tanong niya.
"Nalungkot lang ako dito sa TV show na pinapanood ko," ang sagot ko.
"Anong klaseng show ba yan?"
"Sci-fi."
"Sci-fi? Eh bakit ka umiiyak?"
Oo nga naman. Kaya naman pala napapadalas ang aking mga panic attacks, shortness of breath, at malakas na pagkabog ng dibdib. Sumemplang na naman siguro ang timpla ng aking mga hormones. Huwag naman sana akong tubuan ng dyoga at urungan ng lawit dahil sa imbalance na yan.
Humiga siya sa kama at inakap ang aking likod. Yun bang sa sobrang higpit, hindi ka na makagalaw. Ramdam ko ang init-lamig ng kanyang hininga sa aking batok at ang ritmo ng kanyang dibdib sa aking likod. Hanggang sa unti-unti akong natutong sumabay dito, bago tuluyang kumalma at nakatulog.
